 |
Inprimatu2008/03/16
Oraingo honetan joan den astean Lisboara egin nuen bidaiak sortu zizkidan zenbait hausnarketa ekartzeko asmoa nuen. Hala eta guztiz ere, hurrengo posterako utziko ditut, zeren eta duela gutxi zendu zen gizon handi bati omenaldi apala egin nahi baitiot hemendik egun.
Bixente Ibarguren Unanue, horixe zen gizon handi haren izena. Bergaran jaiotako gizon umila Argentinara joan zen beste hainbeste euskaldun bezala, bizitza hobe baten bila. Buenos Airesetik 60 kilometrotara dagoen La Plata hirian kokatu zen, bertako Euzko Etxearen partaide aktibo bihurtuz.
Bixente eta bere emaztea Marutxa
Bertan ezagutu nuen nik, zenbait hamarkada beranduago. Orduan, 12 urte edo izango nituen eta bera jubilatua zegoen. Euskara ikasten hasia nintzen eta bera euskal etxean genituen bi euskaldun zaharretako bat zen. Niretzako eredua zen.
Euskara klasea amaitu eta gero, eskilaretatik jaisten nintzen eta hor, sutondoan, tabernako txokoan izan ohi zen. Beti agur beroa luzatzen zigun euskara ikasleoi eta mintzatzen hasten zitzaigun. Oraindik gogoan ditut une horiek: Bixentek euskaraz hitz egiten zidan eta ni, trakets, hala-hola erantzuten saiatzen nintzen. Izan ere, internet eta satelite bidezko telebista hain zabalduak ez zeuden garai horretan euskararen doinua bera arraro samar egiten zitzaigun, eta areago bere euskalki goxo hura!!!
Alta, Bixentek esaten zidana batzuetan ulertu ez arren, horrek ez ninduen gogogabetzen, baizik eta justu kontrakoa: egun batean berak zioen guztia ondo ulertzearen erronka azaltzen zidan. Pizgarri handiak ziren nire aitona bezala ikusten nuen gizon atsegin, jator, garden horrek eskaintzen zizkidan euskarazko hitzak.
Duela zenbait egun Bixentek utzi gintuen, berak aukeratutako bigarren aberri horretan. Pena handia sentitu dut berria jasotzerakoan, bere umiltasunean gizon handia zen hura joan zitzaigulako diasporako euskaldunoi. Baina penarekin bat, oroitzapen hauek burura etorri zitzaizkidala, eskerrak ematearen beharra sentitu dut. Izan ere, zorte handia izan dut halako pertsonaia ezagutzeko aukera izanagatik eta bere aldetik gure hizkuntza ikasten tematzeko bultzada jaso izanagatik.
Horregatik, Bixente, zauden tokian zaudela, nire eskerrik onena eman nahi dizut euskara maitatzen irakasteagatik. Zinez, bizitza osorako opari handia egin didazu. Hortaz, aitona, adiorik ez, gero arte baizik!
Bixente Ibarguren Unanue, horixe zen gizon handi haren izena. Bergaran jaiotako gizon umila Argentinara joan zen beste hainbeste euskaldun bezala, bizitza hobe baten bila. Buenos Airesetik 60 kilometrotara dagoen La Plata hirian kokatu zen, bertako Euzko Etxearen partaide aktibo bihurtuz.
Bixente eta bere emaztea Marutxa
Bertan ezagutu nuen nik, zenbait hamarkada beranduago. Orduan, 12 urte edo izango nituen eta bera jubilatua zegoen. Euskara ikasten hasia nintzen eta bera euskal etxean genituen bi euskaldun zaharretako bat zen. Niretzako eredua zen.
Euskara klasea amaitu eta gero, eskilaretatik jaisten nintzen eta hor, sutondoan, tabernako txokoan izan ohi zen. Beti agur beroa luzatzen zigun euskara ikasleoi eta mintzatzen hasten zitzaigun. Oraindik gogoan ditut une horiek: Bixentek euskaraz hitz egiten zidan eta ni, trakets, hala-hola erantzuten saiatzen nintzen. Izan ere, internet eta satelite bidezko telebista hain zabalduak ez zeuden garai horretan euskararen doinua bera arraro samar egiten zitzaigun, eta areago bere euskalki goxo hura!!!
Alta, Bixentek esaten zidana batzuetan ulertu ez arren, horrek ez ninduen gogogabetzen, baizik eta justu kontrakoa: egun batean berak zioen guztia ondo ulertzearen erronka azaltzen zidan. Pizgarri handiak ziren nire aitona bezala ikusten nuen gizon atsegin, jator, garden horrek eskaintzen zizkidan euskarazko hitzak.
Duela zenbait egun Bixentek utzi gintuen, berak aukeratutako bigarren aberri horretan. Pena handia sentitu dut berria jasotzerakoan, bere umiltasunean gizon handia zen hura joan zitzaigulako diasporako euskaldunoi. Baina penarekin bat, oroitzapen hauek burura etorri zitzaizkidala, eskerrak ematearen beharra sentitu dut. Izan ere, zorte handia izan dut halako pertsonaia ezagutzeko aukera izanagatik eta bere aldetik gure hizkuntza ikasten tematzeko bultzada jaso izanagatik.
Horregatik, Bixente, zauden tokian zaudela, nire eskerrik onena eman nahi dizut euskara maitatzen irakasteagatik. Zinez, bizitza osorako opari handia egin didazu. Hortaz, aitona, adiorik ez, gero arte baizik!
Iruzkin bat egin
Maite Iturre
Urte gutxitan bizitzak toki ezberdin askotatik eraman nau.
São Pauloko brasildarra izanik, Argentinako La Platako euskal komunitatean hazi nintzen eta bertan euskara ikasten hasi nintzen. Euskal Herrira etorri nintzen gero eta Politika Zientzietako lizentziatura eskuratu nuen, Karrera Amaierako Lehenengo Sari Nazionala jasoz.
Egun, Euskal Herriko Unibertsitateko Nazioarteko Harremanetako irakaslea naiz.
Blog honen izenak zera adierazten du: Paleozoikoan mundan zegoen kontinente bakarra. Berarengandik sortu ziren gaur egungoak.
Azken erantzunak
Malvinas: toki bat hor, urrun, Hego Atlantiko hotzean - Mutikito - 2008-04-03 00:19:27
Eskerrik asko, Bixente! - Mutikito - 2008-03-17 00:20:23
Pangea, hasiera - Stella - 2008-03-12 21:35:36
Pangea, hasiera - L.S. - 2008-03-10 20:15:31
Pangea, hasiera - Mutikito - 2008-03-10 19:32:44
Eskerrik asko, Bixente! - Mutikito - 2008-03-17 00:20:23
Pangea, hasiera - Stella - 2008-03-12 21:35:36
Pangea, hasiera - L.S. - 2008-03-10 20:15:31
Pangea, hasiera - Mutikito - 2008-03-10 19:32:44
Atalak
Bilaketa
Iruzkin gehien jaso dituztenak
Pangea, hasiera (3)
Eskerrik asko, Bixente! (1)
Malvinas: toki bat hor, urrun, Hego Atlantiko hotzean (1)
Eskerrik asko, Bixente! (1)
Malvinas: toki bat hor, urrun, Hego Atlantiko hotzean (1)
Artxiboak
EiTBren beste blog batzuk
Esteka Interesgarriak
Blog hau sindikatu
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|