Aspaldi burua mile kontugaz beteta daukat, eta geure Milekontu bera be alde batera itzi dot. Baina zin dagizuet gaur bertan inurritxoak lanean jarrito dodazala, eta egunero-egunero ibiliko direla lan eta lan.

Daborduko danok igarri dozue geure eguraldi maiteak zelako umorea daukan. Aspaldiko kantu batek dinoan moduan, “itsasoan urak handi dire”. Bakion bertan be, itsasoak euki dau zer esana! emon deutso astindua!!! merezidute ala ez... hori beste egun baterako itziko dogu!

Itsasoaren indarrak barriz, aho zabalik itzi nau, onerako baina. Egia da bai, saltsa ikaragarria antolatu dauela geure ur putzu handi honek, baina azken egunotako argazkiak ikusterakoan, tristeziaz aparte, bada azal-azalera urten jatan beste kontutxu bat be. Itsasoak daukan indarraren laurdena bera be eukiko baneu? Sikeran, itsasoak danari neurria hartu eta berari jagokon lekua hartzeko indar hori eukiko baneu?

Inurriek lanean lez; itsasoak be, berea dana bere sentidu gure dau. Eta zer? Ez deustazue esango zeuek be zeuon lekua hartu eta betetzeko beharra sentitzen ez dozuenik? Aspaldiko partez, egunotan aurrekoak daukan aurpegia daukala, irribarreari eutsi deutsat, eta aurrekoak esandakoa esanda be, erantzuteko indarra daukat. Itsasoa antza, indarge gelditu eta inguruko jende “ahulduari” indarra eta sasoia itzi deuskuz. Baina kontuz gero! Ezer ez da ta betiko.

Aspaldiko partez, bizitzak “kiñu” egin deust. Bai, kiñu! (zeuotako batzuentzako keinu, badakizue! Pintxok jolastu nahi badau egiten dauen hori!)

Kontua da burua gora altxatu eta kartzelan egon zan kantari follklorika harek esaten eban lez, haginak erakusteko aroa heldu da. Ondoen, haginak erakustea, baina hortzak eurak be zorroztu behar badira, ni neu sikeran prest.

Zeuontzako berba piloa baino ez da hau, baina ezagutu edo sikeran irakurtzeko ohiturea hartu dozuenok, igarriko zenduen daborduko ez nazela hain inurri, hasi nazela erraldoi plantak egiten, eta zergaitik ez, hasi nazela mundua bera be txikerrago ikusten.

Goitik dana ikusten da hurrunago eta txikiago baina indartsu. Behetik barriz, ingurukoa erraldoi ikusi eta gainera, jendeak aurrera artez-artez, adi-adi begiratzeko daukan ohitura takets horregaz, ikusi be ez gaitue egiten.

Itsasoan urak handi dire, baina olatuek ez gaitue euren indar eta sakonean itoko. Besterik ez bada, olatu mandoek hondartzara hurbiltzen dabezan enbor motz eta umilen baten ukondoa jarri eta geureari eutsiko deutsagu. Zelan do halan lortuko dogu itsasoko gaziak geure barrena guztiz ez erretzea.

Txalupa edo batelera igotzeko eskua luzatzen deuskunik badago, ederto, eta holakorik ez badago barriz, apurka-apurka itsasoaren aurka bada be, arraun egiteari ekingo deutsagu, lasai, arnasa trankil-trankil hartuta, ernegau barik, holangoetan nire aitak esango leuken moduan, polito-polito, prisa barik.


Polito-polito; prisa barik. Holan batuko dira inurriak erraldoien mundu honetan egunero, edo sikeran, sarriago. Berbea emoten deutsuet.