Berbea emon neutsuen, eta ikusten dozue berbakoa nazela. Egunero ez, baina sarriago sikeran, bai.

Aspalditik bularra hartuta euki dot, inurritxoz beterik eukiko baneu lez, zarataz beterik eduki dot gorputz osoa, orain barriz, kostata baina isildu dodaz barru-barrutik inurri izan eta erraldoi indarra erakutsi daben mamuak.

   (osorik irakurri)

Aspaldiko lagun on batek esan eustan ezin dala beti irribarre bategaz erantzun. Lantzean behin, aurpegiari be letxe txarreko dosia emon behar jakola, eta gainera, barre egitea ona bada be, zenbat tximur urte batzuk barru...

Kontua da, azken boladan ez nazela oso irribarretsu egon, ez dodazala bemol bako pianoaren teklak agirian itzi. Sarritan ahalegindu naz, baina ezin. Baina azken egunotan ipar-haizak edo, buruan emon deust eta ez dakit nik neure norabidea be ez ete dauen aldatu.

Etxetik-lanera, lanetik-etxera horrek, denporea emoten deust pentsetako, denpora asko gainera. Bidea oinez egin beharko neuke, gorputzari astindua emon eta bizitza osasuna egitearen kontu horrengaitik; baina horren ordez, tranbiak eroaten nau batetik besterako bide horretan.

Daborduko hartu deutsat neurria kotxe artean dabilen tren itxurako makinatxoari, daborduko ez dot ahazten sartu aurretik txartela makinan sartu eta ordaindu egin behar danik, daborduko ordutegia be kontrolatzen dot. Esan neike, tranbia neure egin dodala.

Beti egin deust grazia tranbiaren kontu horrek, baina pare baten baino ez dot erabili bertan lanean hasi arte.

Iaz Lisboan egon ginenekoa gogoratzen dot sarritan tranbian leihoaren ondoan jesarri eta burua dantzan hasten jatanetan. Lisboako tranbiak bai daukala xarma eta magia berezia. Zahar-zaharra da, eta aldapa gora doanean, arnas barik gelditu eta ito egingo dala emoten dau.

Indarge geratu eta makinatxoa aldapatik behera jausiko dala emoten dau, baina ez. Tranbiak kale estuetatik gora segiduten dau ahalik eta hiriaren goiko partean izten zaituen arte. Eta aspaldi irakurri neban liburu batek inoan moduan: han goitik zerua ikusten da.

Tranbiako harantza-honantzakoek ni neu be han goian jarri nabe. Apurka-apurka inurri izateari itzi deutsat, eta erraldoi izaten hasten nabilela be ausartuko naz esaten.

Txikitxoa izaten segiduten dot, eta seguru aurrerantzean be bardin segiduko dodala , baina ardura bi! Barruko inurri guztiek bat egin eta indartu egin dira. Daborduko datorrenari aurre egingo deutsie, ez dabe erraldoiren batek zapalduko ete dabezan bildurrik eukiko.

Luzaro egongo ete naz hemen goian?


 (osorik irakurri)