Aspaldi eperdiak hazteko mehatxua egin ebanetik, kirola da urte barri guztietarako proposamena, baina proposamen horrek gitxitan dauka benetan aurrera egiteko gogoa.

Pentsetan nabil igual, proposamena nire buruko erresuman ondo bizi dala eta ez dauela kanpora urten gure. Bertan ederto baten bizi da, eta zertarako urten?

Kontua da, pasadan asteburuan domekeari aire barri bat emon geuntsola. Domekan ajeagaz sofan botata egon beharrean, kiroletako erropak jantzi eta mendira joan ginen. Eta atzokoan bardin-bardin.

Atzokoan Jatak hartu gintuen lehenengo bere magalean, eta geroago tontorrean. Ez da Himalaya, ez, baina aldaparen batek arnasa estutu egin eustan niri sikeran. Ohitura faltea, badakizue…

Kontua da, handik goitik zerua ikusten dala. Zerutik hurbilago gagozela, eta atzoko zeruaren urdina, inoiz baino urdinago eta hurbilago dagoela. Baina zerua ezeze, beste mile kontu be ikusten dira. Hainbeste bider inurri sentidu ostean, mendiak erraldoi egiten zaitu. Bitxia da. Bertan, ingurura eta beherantza begiratu ezkero, erraldoi gara, baina erraldoi izate horretan, geure handitasun horretan erretratu bat atara ezkero, inurri gara barriro.

Mendi tontorrera helduta, barrena dantzan hasten da. Nekearen osteko lasaitasuna batetik, eta ingurua goitik ikusteak barrenari emoten deutson beste lasaitasun hori bestetik, baina halan da be, arima dantzan.

Burua hustu egiten da, eta bular aldean ezkerretara daukagun organu horrek hartzen dau indarra. Antza, organu hori martxan egon ezean, ez dago aurrera egiterik. Arima beste mundu batera ei doa.

Bihotza esaten deutsagu bizitzen segiduteko martxan egon behar dan makinatxuari. Eta bihotza esaten deutsagu geure lehengusina txikitxuari, edo hainbeste buruko min emon deuskuzan maitale horreri, edo ahizpa txikiari…

Jatako lasaitasun harek, zera erakutsi eustan; goitik begiratzea zoragarria dala, goitik dana txikerrago ikusten dala, eta inurri izatea ahaztu egiten dala handi goitik.

Domeka guztietako erritual bihurtuko ete dogu mendira ibilalditxoa?