 |
InprimatuAspalditik bularra hartuta euki dot, inurritxoz beterik eukiko baneu lez, zarataz beterik eduki dot gorputz osoa, orain barriz, kostata baina isildu dodaz barru-barrutik inurri izan eta erraldoi indarra erakutsi daben mamuak.
Aspaldi burua mile kontugaz beteta daukat, eta geure Milekontu bera be alde batera itzi dot. Baina zin dagizuet gaur bertan inurritxoak lanean jarrito dodazala, eta egunero-egunero ibiliko direla lan eta lan.
Daborduko danok igarri dozue geure eguraldi maiteak zelako umorea daukan. Aspaldiko kantu batek dinoan moduan, “itsasoan urak handi dire”. Bakion bertan be, itsasoak euki dau zer esana! emon deutso astindua!!! merezidute ala ez... hori beste egun baterako itziko dogu!
Kontua da, azken boladan ez nazela oso irribarretsu egon, ez dodazala bemol bako pianoaren teklak agirian itzi. Sarritan ahalegindu naz, baina ezin. Baina azken egunotan ipar-haizak edo, buruan emon deust eta ez dakit nik neure norabidea be ez ete dauen aldatu.
Etxetik-lanera, lanetik-etxera horrek, denporea emoten deust pentsetako, denpora asko gainera. Bidea oinez egin beharko neuke, gorputzari astindua emon eta bizitza osasuna egitearen kontu horrengaitik; baina horren ordez, tranbiak eroaten nau batetik besterako bide horretan.
Daborduko hartu deutsat neurria kotxe artean dabilen tren itxurako makinatxoari, daborduko ez dot ahazten sartu aurretik txartela makinan sartu eta ordaindu egin behar danik, daborduko ordutegia be kontrolatzen dot. Esan neike, tranbia neure egin dodala.
Beti egin deust grazia tranbiaren kontu horrek, baina pare baten baino ez dot erabili bertan lanean hasi arte.
Iaz Lisboan egon ginenekoa gogoratzen dot sarritan tranbian leihoaren ondoan jesarri eta burua dantzan hasten jatanetan. Lisboako tranbiak bai daukala xarma eta magia berezia. Zahar-zaharra da, eta aldapa gora doanean, arnas barik gelditu eta ito egingo dala emoten dau.
Indarge geratu eta makinatxoa aldapatik behera jausiko dala emoten dau, baina ez. Tranbiak kale estuetatik gora segiduten dau ahalik eta hiriaren goiko partean izten zaituen arte. Eta aspaldi irakurri neban liburu batek inoan moduan: han goitik zerua ikusten da.
Tranbiako harantza-honantzakoek ni neu be han goian jarri nabe. Apurka-apurka inurri izateari itzi deutsat, eta erraldoi izaten hasten nabilela be ausartuko naz esaten.
Txikitxoa izaten segiduten dot, eta seguru aurrerantzean be bardin segiduko dodala , baina ardura bi! Barruko inurri guztiek bat egin eta indartu egin dira. Daborduko datorrenari aurre egingo deutsie, ez dabe erraldoiren batek zapalduko ete dabezan bildurrik eukiko.
Luzaro egongo ete naz hemen goian?
(osorik irakurri)
Hainbeste denpora gora begira, batan bateri urten deutso tortikulisak daborduko. Jesus! Zenbat denpora zerutik jausten dan tantatxu barik. Amamaren soloak beharko eban ura, ez dot kontrakorik esango, eta urtegiak be seguru ur eskean ibili direla azken egunotan, baina kalera urten orduko blai eginda egoteak... ni neu sikeran, ernegau egiten nau.
Zenbat trasto etxetik urteteko. Batetik, euria hazurretaraino ez heltzeko jantzi beharreko jake lodikotea, bestetik, guardasol puñeteroa... euria danean kalera urtetzeko protokolo berezia martxan jarri behar da lanera (edo goazen lekura goazela) blai eginda heldu gure ez badogu sikeran.
Egunero beste zenbaki bat baino ez dabe betetzen, eta telebisinoan, irratian eta egunkarietan agertzen diren korbatadunek ahoa berba potoloz betetzen badabe be, egunero zenbaki hori be potolotu egiten da.
Askok goiko titulua ikusi eta segiduan, Euskaldunon Egunkariaren bahiketa salatzeko artikulotxua dala pentsauko zenduen, baina ez, eta ez gogo faltagaitik. Baina etzi bost urtengo izango dira Espainiako Auzitegi (txit) Gorenak Euskaldunon Egunkaria itxi ebala, beraz, eguastenean egingo dogu berba Euskal Herriak inoiz bizi izan dauan bahiketa luzeenaren inguruan.
Baina Egunkariak ezeze, beste hainbat egunkarik be, une latzak bizi dituez. Telebisinoak eta irratiak lehenengo eta internetek azken urteotan, egunkariak zahar itzi dituez.
Balentin gora, Balentin behera, bihotzak nonahi, bonboiak, lorak… jesus!! Nahikoa da. Zer dala eta opariak gaurko egunean? Buruko min kronikoa gaurko egunez.
Askotan, telebistan juizioren baten edo poliziak esku-burdinekaz lotuta daroan nonor ikustean, burua beste nonora eroateko ohiturea daukat. Sarritan gartzelako burdin artean usteltzen doan horrek zeozer egin dau bertan egoteko; zigorra merezi ei dau, baina beste batzutan burdinaren hots hotzak hain gertutik entzuten dauzen horrek ez deutso inori inongo kalterik egin.
Poteak hartzen joan, eta bloga ahaztuta daukadala esan eustien atzokoan (zuk esan zendun,bai), eta egia esan, ez pentsa ez nazela Milekontugaz akordau, baina, kontua da: ze kontu konte ahal dot orain arte kontau ez dodana eta kontetako moduko kontua dana? Ez da erreza, baina tira, ia zer urtetzen dan gaurkoan. Ia ze kontu ekartzen dituezan gaurkoan inurritxoek…
Mina ei da gizakiak pertsona moduan daukan bildurrik handiena, heriotzaren ataria ei da. Minak hartzen gaituenean, ez deutsagu ingurukoari jaramonik egiten, eta minari bi mila buelta emoten deutsaguz. Geure buruari zein zoritxarrekoak garen gogoratzen deutsagu behin eta barriro, eta ahaztu egiten dogu geure min horretatik kanpo be badagoela min gehiago ere.
Aspaldi daukat goizero-goizero eskelak arakatzeko ohiturea. Etxean ikusia umeak ikasia esaten dau esaera zahar batek, eta geure amak hori egiten dau ohetik altxau eta segiduan.
Itsasoan urak handi dire… - borges - 2008-03-29 10:38:53
Itsasoan urak handi dire… - borges - 2008-03-29 10:38:00
Tirriki-tarraka... - borges - 2008-03-18 22:19:07
Tirriki-tarraka... - Leioako kanpusetik deika... - 2008-03-12 20:53:53
Maitasuna plaga bat da… (4)
New York, New York... (3)
Telefono maite madarikatua… (3)
Ai Balentin, balentin… (3)
Urtea biluzik ikusteko... (2)
Oh la la!! c´est le soleil.... (2)
Tirriki-tarraka... (2)
Poxpoloak... (2)
Ha zelako danbatekoa burtsarena! C´est la vie mon amour... (2)
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|